Abaddonu oxuduqdan sonra düşündüm ki, deyəsən, biz də daxili, həqiqi şəxsiyyətimizi yuxuya vermişik və onu oyatmırıq. Buna görə də rahatlıqla istənilən şəxsiyyət rolunu oynaya bilirik: ailə, dostlar, iş yoldaşları və s. Əsas şəxsiyyət isə daxildə yuxudadır sanki. Bu şəxsiyyətin oyanmağı, digərlərinin ölümü deməkdir. Ona görə də itirmək qorxusu kimi bir neçə qorxu daha üstün gələrək, həqiqi şəxsiyyəti yuxudan oyatmağa qoymur. Bir az da düşünsək, görərik ki, nisbətən "icma insanı" rolunu oynayırıq. Hər icmada müxtəlif şəxsiyyət və müxtəlif obrazlar. Sanki hamı bizdən razı olmalıdır. Hər icmada baş verən mənfi situasiya rahatlıqla digər şəxsiyyəti zədələyə bilir. İşdə baş verən problem rahatlıqla ailə münasibətinə təsir edir. Ailədə baş verən problem dostlara təsir edir. Hər şəxsiyyət isə öz icmasını məmnun etməyə çalışır. Bunlar baş verdikcə insan həqiqi "mən"-dən, həqiqi şəxsiyyətdən uzaqlaşdıqca uzaqlaşır.

Hər gün bir az belə vaxtım olanda dərhal düşünürəm ki: "Görəsən, indi nə etməliyəm?". Elə bil həmişə nəsə etmək məcburiyyətindəyəm, sanki nəyəsə gecikirəm. Qorxuram ki, birdən etmərəm, gələcəyim uğurlu alınmaz, arzularıma çata bilmərəm. Bu fikirlər məni adətən günü produktiv keçirməyəndə tapır. Bu günümə bir "X" qoydum deyə zarafatla söz işlətmişdim, amma dərindən düşünəndə görürəm ki, bu zarafat deyilmiş, elə mənim irrasional inanclarımdan birindən yaranan fikir imiş. Əslində hər gün mənimdir və hər gün gözəldir. (Baxış gözəl olduqca) ​Gələcəyi düşündükcə olduğum andan uzaqlaşıram deyə hal-hazırda olduğum anı yaşamaq üçün gələcəkdən nələrsə verməyə hazıram. ​Amma xoşbəxtəm ki, bu durum məndə davamlı şəkildə olmur və bilirəm ki, çoxumuzda bu problem var. Bu barədə yeni fikirlər eşitsəm və ya kitab tövsiyələri alsam sevinərəm. 🙏

Danışdı, danışdı, danış və sonda bir sözdə ilişdi qaldı. "Qayə". Nədir bu "Qayə", necə olur görəsən? 23 yaşım var və məni də son 1 ildə düşündürən əsas məsələdir. Bu mövzu ətrafında düşünmək, fərqli-fərqli insanların düşüncələrini öyrənmək, müxtəlif fikirlər yürütmək mənə xoşdur. Ən əsası isə bu mövzu haqqında düşünməyə başlayanda oldu. Əslində üzdə gördüyümüz, hüzurlu həyat yaşayan, MƏNA'lı həyat yaşayan hər bir kəsin, bir ortaq nəqtəsi var və onlar danışarkən istər-istəməz bəzi fikirləri var ki, ordan özün üçün Qayəyə bir tərif verə bilirsən. Çox istəyərdim, bu mövzu geniş şəkildə daim müzakirə olunsun və hər kəs bu barədə düşünsün. Çünki, qısa bir ömrü bu həyatın mənasını, niyə burda olduğunu, niyə öləcəyini bilmədən yaşamaq və ölmək çətin olar.

Basdırılmış hislər... Bəli, bir çoxumuzun daxili bu kimi hisslərlə doludur. Nəyəsə əsəbləşib, nəyəsə üzülüb, nəyəsə sevinib, amma büruzə vermirik. "Birdən səhv anlaşılaram" düşüncəsi, basdırılmış hisslərə bir az da torpaq atır. Yəqin ki, ən adi bir şey üstündə ağır cinayətlərin baş verdiyini eşitmisiniz. Fikrimcə, o cinayətlərin baş verməsinə bəhanə, həmin o "adi bir şey" adlandırdığımız kiçik bir məfhumdur. Bəli... bəhanə. Bir çoxunun səbəbi, uzun zaman daxildə basdırılmış hislər nəticəsində kinə və aqresiyaya çevrilən şiddətli müqavimətdir. Bu nə qədər də acı olsa – belədir... 😶