Przez wiele lat zmagałam się z syndromem grzecznej dziewczynki. Akceptowałam środowisko w którym żyłam, dopasowywałam się do pudełeczek do których mnie wkładano. Wydawało mi się, że życie poukładane to takie: Dom, rodzina, pieski i dzieci. Duża niezależność finansowa i rok za rokiem by to tworzyć. Myślałam, że tam znajdę w tej przestrzeni swoje szczęście. Gdy zaczęłam to tworzyć to wszystkie moje fundamenty ( które sama sobie zaplanowałam ) zaczęły się sypać. Jednocześnie trochę była ze mnie taka gwiazda z instagrama ( ja wiem lepiej, ja wam pokaże, że wy nie wiecie bo ja wiem ) I życie to bardzo ładne zweryfikowało. Śmierć za śmiercią oglądałam na swoich oczach. I w tym wszystkim zaczęłam dostrzegać co jest najważniejsze. NAJWAŻNIEJSZA Jest moja wewnętrzna relacja, a jednocześnie brak chęci udowadniania swojej narracji innym. I weszłam w to głęboko. Zanurzyłam się w głębię swojej miłości własnej. Po drodze odkryłam czym i kim jest Bóg, jak wygląda duchowość - ta prawdziwa która nie potrzebuje żadnych kadzidełek ani oczyszczania pokoju szałwią a przede wszystkim przepływ emocji które siedziały ze mną tak długo, że aż zdrętwiałam i spuchłam. I kiedy to następuje to zadziewa się prawdziwa MAGIC 🪄. Integracja naszego cienia. Kiedy stajemy za naszą wizją. Kiedy zmieniamy nasze mikroświaty - a dzięki temu wpływamy na cały kolektyw. Kiedy nie boimy się wejść tak głęboko w naszą wrażliwość, że przestajemy się z nią ukrywać i wzruszenie widać u nas każdego dnia. Z drugiej strony zaś wzrasta w nas ta energia przejścia tej ścieżki w najbardziej możliwy rozwojowy sposób. Po największej bandzie i linii oporu. Bo my już jesteśmy tacy. Chcemy sprawdzić jak można żyć bez żadnych półśrodków. Już przestajemy się godzić na słabe relacje, na słabe warunki współpracy i na ludzi którzy chcą umniejszyć naszej wielkości. W Święcie energetycznym nic nie ma granic i wszystko jest dostępne dla nas wszystkich. Jedyna rzecz która stoi przed tym by zrealizować coś wielkiego i głębokiego jest czas.

W biznesie nauczą Cię, czego masz się dowiedzieć. Pokażą Ci strategie, modele skalowania, lejki sprzedażowe, wskaźniki, targety. Ale prawie nikt nie uczy jednej, kluczowej rzeczy: czego trzeba się oduczyć. Bo zanim weszłaś do biznesu, zostałaś/eś już „udomowiona/y”. W pewnym momencie życia przestajemy potrzebować mamy, taty, szkoły czy instytucji, które mówią nam, co jest dobre, a co złe. Nie potrzebujemy już zewnętrznego tresera. Stajemy się nim sami. Człowiek jest jednym z nielicznych gatunków, które potrafią same się tresować. Udomawiamy się według systemu wierzeń i wartości, który został nam wpojony. Z tym samym mechanizmem nagród i kar. Gdy jesteśmy „grzeczni” — nagradzamy się akceptacją. Gdy wykraczamy poza normę — karzemy się wstydem. W naszej psychice tworzy się coś w rodzaju Księgi Zasad. Zbiór niepisanych umów: jaka mam być, ile mogę chcieć, na co zasługuję, czego nie wolno mi robić. I bez zbędnych pytań przyjmujemy to jako prawdę. W tej wewnętrznej strukturze żyją dwie postacie. Pierwsza to Sędzia. Nieustannie ocenia wszystko: twoje decyzje, emocje, produktywność, nawet to, czy masz prawo być zmęczona. Posługuje się Księgą Zasad. Gdy robisz coś „niezgodnie z regulaminem”, wydaje wyrok: winna. A kara? Wstyd. Poczucie winy. Samokrytyka. Druga to Ofiara. Ta część, która zbiera te wyroki i mówi: „Nie jestem wystarczająco dobra. Wystarczająco inteligentna. Wystarczająco atrakcyjna. Nie zasługuję.” I Sędzia przytakuje. Bo działa według systemu, którego nigdy świadomie nie wybrałaś. I teraz wyobraź sobie, że z takim wewnętrznym systemem wchodzisz w biznes. Ja też weszłam. I musiałam się oduczyć kilku rzeczy. Pierwsza: mam dużo większą pojemność, niż mnie nauczono. Naprawdę da się robić więcej w krótszym czasie. Da się prowadzić dwie firmy jednocześnie. To nie jest kwestia „czy”, tylko systemu wierzeń i organizacji energii. Zarządzania celami krótkoterminowymi i długoterminowymi. Zarządzania balansem. Neurobiologia mówi jasno: nasz układ nerwowy adaptuje się do obciążeń, jeśli są stopniowo zwiększane. Pojemność nie jest stała — ona się rozszerza.