👉Τα «συμβόλαια μη-αυτοκτονίας», στα οποία ο θεραπευόμενος υπογράφει ή υπόσχεται ότι δεν θα κάνει κακό στον εαυτό του, έχουν εγκαταλειφθεί σε μεγάλο βαθμό από τη σύγχρονη κλινική πρακτική.
✔ Η έρευνα δεν στηρίζει την αποτελεσματικότητα των «συμβολαίων μη-αυτοκτονίας» (Rudd et al., 2006). Ο λόγος είναι πρακτικός: όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε βαθύ ψυχικό πόνο, μια τυπική υπόσχεση δεν αρκεί για να ανακόψει την παρόρμηση. Είναι σαν να ζητάμε από κάποιον που υποφέρει να δεσμευτεί απλώς ότι δεν θα νιώθει πόνο. Αντί αυτού, σήμερα χρησιμοποιούμε το «Σχέδιο Ασφάλειας» (Safety Plan), το οποίο δεν απαιτεί γενικές υποσχέσεις, αλλά δημιουργεί ένα πρακτικό πλάνο δράσης με συγκεκριμένα βήματα (π.χ. «σε ποιους ανθρώπους ή δομές θα τηλεφωνήσω όταν νιώσω απελπισία»).
👉Δυστυχώς τα συμβόλαια αυτά δημιουργούν ψευδή αίσθηση ασφάλειας στον θεραπευτή και μπορεί να μειώσουν την εγρήγορσή του. Όπως συχνά τονίζω στις εποπτείες με νέους θεραπευτές, ένα υπογεγραμμένο χαρτί μπορεί να κάνει τον ειδικό να επαναπαυθεί. Αυτός ο εφησυχασμός είναι επικίνδυνος, καθώς η ψυχολογική κατάσταση ενός ανθρώπου είναι δυναμική και μπορεί να επιδεινωθεί ξαφνικά.
Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να νιώθει αυτόν τον επικίνδυνο «εφησυχασμό» στην κλινική σας πρακτική, ίσως μετά από μια απλή προφορική διαβεβαίωση ενός θεραπευόμενου;
Rudd, M. D., Mandrusiak, M., & Joiner, T. E. (2006). The case against no-suicide contracts: The commitment to treatment statement as a practice alternative. Journal of Clinical Psychology, 62(2), 243–251. https://doi.org/10.1002/jclp.20227