👉Η μελέτη της Andrea Celenza (2007) αμφισβητεί τον μύθο ότι οι θεραπευτές που παραβιάζουν τα όρια είναι απαραίτητα σοβαρά διαταραγμένοι. Αναδεικνύει την κοινωνική και επαγγελματική απομόνωση ως έναν από τους βασικότερους προδιαθεσικούς παράγοντες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πιο επιβαρυμένες περιπτώσεις. Όταν ένας επαγγελματίας εργάζεται αποκλειστικά στον ιδιωτικό του χώρο, αποκομμένος από συναδέλφους ή σταθερή κλινική εποπτεία, το θεραπευτικό δωμάτιο μετατρέπεται σε ένα κλειστό σύστημα. Σε περιόδους δικής του προσωπικής κρίσης ή έντονης μοναξιάς, η απομόνωση τον καθιστά ευάλωτο, γιατί στερείται το «εξωτερικό μάτι» που διασφαλίζει την κλινική αντικειμενικότητα και την ικανότητα αναστοχασμού. 👉Υπό αυτές τις συνθήκες η δυναμική της θεραπείας αλλοιώνεται. Ο ασθενής, που συχνά εξιδανικεύει τον ειδικό, μετατρέπεται ασυνείδητα στη μοναδική πηγή από την οποία ο θεραπευτής αντλεί την αίσθηση ότι είναι σημαντικός και αποδεκτός. Αυτή η σιωπηλή αντιστροφή των ρόλων οδηγεί στον λεγόμενο «ολισθηρό δρόμο» (slippery slope). Οι παραβιάσεις δεν συμβαίνουν ξαφνικά, αλλά ξεκινούν με μικρές, φαινομενικά αθώες αποκλίσεις από το πλαίσιο. Υπερβολικές αυτοαποκαλύψεις, αδικαιολόγητες παρατάσεις της συνεδρίας ή αλλαγές στους κανόνες επικοινωνίας εκλογικεύονται ως ενίσχυση της θεραπευτικής συμμαχίας, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τις ανικανοποίητες ανάγκες του επαγγελματία. ☝Η σταθερή εποπτεία, λοιπόν, δεν είναι απλώς εκπαιδευτικό εργαλείο αλλά αναγκαία άγκυρα ασφαλείας για κάθε θεραπευτή. Ο επόπτης λειτουργεί ως ένα δεύτερο μάτι που εντοπίζει εγκαίρως τα τυφλά σημεία. Έτσι ο επαγγελματίας αναγνωρίζει πότε οι δικές του ελλείψεις εισβάλλουν στο δωμάτιο, προστατεύοντας τον ασθενή και τη δική του επαγγελματική ακεραιότητα. Celenza, A. (2007). Sexual boundary violations: Therapeutic, supervisory, and academic contexts . Jason Aronson.