Зарим хүмүүс амьдралдаа хэтэрхий олон хүнийг алдахгүй гэж хичээгээд эцэст нь өөрийгөө алдчихдаг.
Бүгдэд таалагдах гэж өөрийгөө дардаг. Хэн нэгнийг гомдоохгүй гэж дуугүй өнгөрөөдөг. Үгүй гэж хэлэх ёстой үедээ зөвшөөрдөг. Ядарсан мөртлөө "зүгээр ээ" гэж инээдэг.
Яваандаа өөрийнхөө хүсэл юу байсныг ч мартдаг.
Өөрийгөө золиослохыг хайр гэж боддог хүмүүс олон. Гэтэл жинхэнэ хайр чамайг хоосолдоггүй. Харин улам дүүргэдэг.
Чамайг хайрладаг хүн чиний сэтгэлийг өдөр бүр шалгахгүй. Үнэ цэнийг чинь эргэлзүүлэхгүй. Өөрийгөө байнга батлах шаардлагатай байдалд оруулахгүй.
Заримдаа хүмүүсийг алдах нь амьдралаас хасагдал биш, харин өөрийгөө буцааж олж авах эхлэл байдаг.
Бүх хаалга хаагдаж байгаа юм шиг санагдсан ч үнэндээ чамд тохирохгүй байсан хаалгууд л хаагдаж байдаг.
Өөрийгөө сонгоно гэдэг хувиа хичээсэн хэрэг биш.
Өөрийгөө хүндэлж сурсан хүн л бусдыг зөв хайрлаж чаддаг. Өөрийгөө үнэлж сурсан хүн л хэнийг амьдралдаа үлдээхээ ухаалгаар сонгодог.
Нэг л өдөр чи бүх хүнийг авч үлдэх гэж биш, өөрийнхөө амар тайван байдлыг авч үлдэх гэж амьдарч эхэлнэ.
Тэр өдрөөс эхлээд амьдрал чинь өөрчлөгддөг. Учир нь хамгийн үнэ цэнтэй харилцаа бол бусадтай биш... хамгийн түрүүнд өөртэйгөө байгуулсан харилцаа байдаг.