🌙 Хятадын нэгэн эртний домогт ингэж өгүүлдэг.
Нэгэн өндөр уулын оройд олон зуун жилийн настай хулс ургаж байжээ. Хажууд нь жижигхэн ойм мод байсан бөгөөд тэр өдөр бүр хулсыг шоолон:
— "Чи ийм олон жил ургасан мөртлөө над шиг өтгөн мөчиртэй ч биш, сүрлэг ч биш юм." гэдэг байв.
Харин хулс юу ч хэлдэггүй байлаа.
Нэгэн өдөр хүчтэй хар салхи дэгдэв. Бардам ойм мод салхитай тэмцэж, хугаран унажээ. Харин хулс салхины аясаар бөхийж, шуурга намдмагц дахин эгц босов.
Тэр үед уулын өвгөн ингэж хэлжээ.
"Амьдралд хамгийн хүчтэй нь хамгийн хатуу хүн биш. Харин нугарч чаддаг мөртлөө хэзээ ч хугардаггүй хүн юм."
Хүн бүр чамайг ойлгох албагүй.
Хүн бүр чамайг үнэлэх ч албагүй.
Гэхдээ чи өөрийн үнэт зүйлээ алдахгүй байх нь хамгийн чухал.
Заримдаа ухрах нь ялагдал биш. Чимээгүй байх нь ч сул дорой байдал биш. Мөн хүлээх нь цаг алдсан хэрэг биш. Учир нь байгаль хүртэл улирлаа хүлээж цэцэглэдэг. Хугацаа нь болоогүй зүйл хүчээр бүтдэггүй. Харин цаг нь ирэхэд хэн ч зогсоож чаддаггүй.