Στην ψυχαδυναμική πρακτική, η σιωπή του θεραπευόμενου συχνά παρερμηνεύεται ως διακοπή της επικοινωνίας ή ως μια αντίσταση που πρέπει να καμφθεί. Στην πραγματικότητα, όπως αναλύει ο Andrea Sabbadini, αποτελεί μια εξαιρετικά πυκνή μορφή μη λεκτικής μεταβίβασης που λειτουργεί ως ένας κενός καμβάς προβολής. Όταν ο θεραπευτής επιλέγει συνειδητά να μην διακόψει αυτή την κατάσταση με πρόωρες ερωτήσεις ή ερμηνείες, δεν παραμένει παθητικός, αλλά προσφέρει ένα ζωτικό «κράτημα» (holding). Αυτή η ενεργή στάση μετατρέπει την παύση σε έναν ασφαλή μεταβατικό χώρο, επιτρέποντας στο ασυνείδητο υλικό να αναδυθεί και να βιωθεί στο «εδώ και τώρα». Η κλινική πρόκληση έγκειται στην αποκωδικοποίηση των ποιοτήτων αυτού του φαινομένου, καθώς δεν είναι όλες οι σιωπές ταυτόσημες. Η σιωπή μπορεί να είναι επιθετική, αποτελώντας μια ασυνείδητη απόπειρα ελέγχου και ματαίωσης του θεραπευτή, αλλά μπορεί να είναι και βαθιά δημιουργική, υποδεικνύοντας —κατά τον Winnicott— την αναπτυξιακή ικανότητα του ατόμου να παραμένει μόνο του παρουσία κάποιου άλλου. Συχνά, ωστόσο, η απουσία λόγου εγείρει έντονο αντιμεταβιβαστικό άγχος στους νέους θεραπευτές, οι οποίοι νιώθουν την ανάγκη να ανακουφίσουν τη δική τους αμηχανία γεμίζοντας το κενό με ερωτήσεις. Η πραγματική παρέμβαση, όμως, προϋποθέτει μια σταθερή, ζεστή παρουσία που αντέχει τη σιωπή χωρίς την πίεση της άμεσης εξήγησης. Όταν ένας θεραπευόμενός σας σταματά απροσδόκητα να μιλάει για αρκετά λεπτά, πόσο εύκολο σας είναι να ξεχωρίσετε αν εκείνη τη στιγμή η δική σας παρόρμηση να κάνετε μια ερώτηση πηγάζει από τις πραγματικές ανάγκες του ασθενούς ή από τη δική σας δυσκολία στο κενό; Sabbadini, A. (1989). Listening to silence. British Journal of Psychotherapy, 5(4), 406–415.