Θα συμφωνήσω και εγω με τις δηλώσεις του Λουρι, "μόνος ανάμεσα στα πλήθη". Είναι μια φράση που χαρακτηρίζει έντονα την εποχή μας. Οι διασυνδέσεις μας με τους άλλους είναι "ρηχές" συναισθηματικά. Δεν βασίζονται στο συναίσθημα, στην οικειότητα και στην ασφάλεια. Θεωρώ ότι πλέον ο μεγαλύτερος αριθμός των σχέσεων μας βασίζεται σε λογική ή ιδεολογική σχέση παρα σε συναισθηματική. Το θέμα είναι ότι το ανθρώπινο όν έχει ανάγκη από συναισθηματική σύνδεση. Ναι οι ιδέες και κοινά θέματα στην ζωή είναι πολύ βασικά για να δημιουργηθεί η σχέση αλλά όταν λείπει το συναίσθημα, είναι πολύ κυνικό και πολύ ρηχο. Θεωρώ ότι σε αυτή την αποξένωση μέσα στα πλήθη έχει παίξει ρόλο και η οικονομική δυσχέρεια που ζούν οι περισσότεροι των ανθρώπων στην σημερινή εποχή. Το κάθε άτομο είναι "εγκλωβισμένο" στα προβλήματα της καθημερινότητας του και δεν έχει το κουράγιο ή την δύναμη να ασχοληθεί ουσιαστικά με το θέμα του διπλανού του. Νομίζω ότι και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που ξεκίνησε στην Αμερική την δεκαετία του ΄60 η συμβουλευτική και η μεγάλη ανάπτυξη της. Επειδή όλοι ασχολήθηκαν έντονα με την δική τους ζωή και σε συνδυασμό με τον υπερκαταναλωτισμό και τις συνεχόμενες αυξανόμενες (εικονικές) ανάγκες μας, έχουμε μπεί σε μια φάση που ολοι ασχολούνται με το τι θα πάρουν και όχι με την ουσία των σχέσεων. Ελπίζω να μην εφυγα από το θέμα, αλλά θεωρώ ότι όλα είναι αλληλένδετα. Η οικονομική κρίση, οι αυξανόμενες εικονικές ανάγκες και η προσπάθεια κάλυψης τους, κλέινει το άτομο στην δική του φυλακή. Δεν του αφήνει περιθώριο να δεί γύρω του. Και οι διαδικτυακές φιλίες εντείνουν ακόμα περισσότερο στην ανάπτυξη αυτού του φαινομένου.

Για να αμυνθούμε σημαίνει ότι αισθανόμαστε απειλή για κάτι. Αν υπάρχει ασφάλεια δεν υπάρχει και λόγος να αμυνθούμε. Θεωρώ ότι το πώς αμύνεται το κάθε άτομο στην απειλή που βιώνει από ενα άλλο άτομο σχετίζεται με τον τρόπο που έχει μάθει να διεκδικεί τα δικαιώματα του αλλά και να διαχειρίζεται τον δικό του θυμό. Αν μπεί στην διαδικασία της απολογίας πχ βγάζει ενοχικά δικά του συναισθήματα τα οποία δεν έχει "δουλέψει". Από την άλλη μια ήρεμη φράση όπως πχ. " τι ακριβώς εννοείς?" ή " τι σε εκανε να αισθανθείς αυτό τον θυμό?" μπορεί να είναι η φράση κλειδί ώστε το άτομο αυτό να αισθανθεί ασφάλεια και να μπεί σε διάλογο. Αν αντέχουμε τον θυμό του άλλου ή όχι, σχετίζεται με τον δικό μας τον θυμό ή ανάλογα απειλητικά συναισθήματα.

Θα συμφωνήσω με την Όλγα, και τα δύο. Η δια ζώσης αφήνει περισσότερα περιθώρια "να διαβάσουμε και τις κινήσεις του άλλου" την γλώσσα του σώματος. Πιάνει πιο εύκολα την αμηχανία και τις σιωπές. Από την άλλη η εξ αποστάσεως δημιουργεί ένα πιο ασφαλές περιβάλλον μιας και ο συμβουλευόμενος είναι στον χώρο του, αισθάνεται μεγαλύτερη οικειότητα και ίσως αυτό βοηθάει καλύτερα στην επικοινωνία και στην χαλάρωση ώστε να "δουλέψει" ευκολότερα τις ασυνείδητες πλευρές του.

κε Φύσσα η ιδέα σας είναι πολύ καλή και είμαι ευγνώμων που συμμετέχω! Ευχαριστούμε πολύ!

Παρόλο που δεν έχω έντονο το καλλιτεχνικό συναίσθημα η Φρίντα Κάλο είναι ένα άτομο το οποίο το είχα μελετήσει στο παρελθόν ως βιογραφία περισσότερο. Είναι μια γυναίκα που νιώθει βαθιά, έχει ανάγκη από προστασία και διαθέτει μεγάλη ψυχική δύναμη. Εχει βιώσει ξαφνικό και βαθύ πόνο που της έχει αλλάξει την ζωή. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε και τραυματικό σόκ? Μέσα από τη ζωγραφική μετατρέπει τον πόνο της σε εικόνα, δίνοντας μορφή σε όσα δυσκολεύεται να εκφράσει με λόγια. Είναι δεμένη με τις ρίζες, τις παραδόσεις και τα έθιμα της χώρας της, αλλά ταυτόχρονα θέλει να ξεχωρίσει, να πρωτοτυπήσει και να σπάσει τα καθιερωμένα με ένα τρόπο άκρως επαναστατικό . Αυτή η εσωτερική σύγκρουση, ανάμεσα στην ανάγκη να ανήκει και στην ανάγκη να διαφοροποιηθεί, βγαίνει με ένταση στην τέχνη της, κάνοντάς την απρόβλεπτη και ριζοσπαστική. Παράλληλα, η γήινη και οργανωμένη πλευρά της τη βοηθά να συγκρατεί και να επεξεργάζεται το συναίσθημά της, δίνοντας δομή στο ασυνείδητο υλικό της. Σταθερή σε όσα νιώθει και πιστεύει (παράδοση, ήθη και έθιμα) και ταυτόχρονα αντιδραστική στα κοινωνικά πρότυπα βρίσκει μέσω της τέχνης έναν βαθιά προσωπικό τρόπο να φανερώνει τον εαυτό της και να επικοινωνεί με τους άλλους. Η ζωγραφική της γίνεται έτσι ο χώρος όπου ο πόνος, οι ρίζες και η ανάγκη για ελευθερία συναντιούνται και αποκτούν έντονη έκφραση.