Τα έργα του L.S. Lowry (1887–1976) είναι στενά συνδεδεμένα με την αστική αποξένωση, τη μοναξιά και την αδυναμία ουσιαστικής σύνδεσης με τους άλλους. Κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική του κοινωνική απομόνωση σε ένα σύμβολο της καθημερινής ρουτίνας. Τα χαρακτηριστικά βιομηχανικά του τοπία με τις φιγούρες που μοιάζουν με «σπιρτόξυλα» δεν αποτελούν απλώς την απεικόνιση μιας εργατικής γειτονιάς, αλλά την οπτική αποτύπωση της μοναξιάς μέσα στο πλήθος και της συναισθηματικής απόστασης. Ο ίδιος περιέγραψε την αίσθηση που ενέπνευσε το σύνολο του έργου του: «Τα πλήθη είναι το πιο μοναχικό πράγμα από όλα. Ο καθένας είναι ξένος για όλους τους άλλους και για εσένα... Νιώθω πιο έντονα από ποτέ ότι όλοι μας είμαστε, κατά βάθος, μόνοι». Ο Λόουρι έγραψε αυτά τα λόγια παρατηρώντας τα πλήθη μιας άλλης εποχής. Σήμερα, στην εποχή της ψηφιακής υπερ-δικτύωσης, πιστεύετε ότι αυτή η δήλωση έχει χάσει τη σημασία της ή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ;

Πιστεύετε ότι η οθόνη δημιουργεί απόσταση ή τελικά διευκολύνει τους ανθρώπους να ανοιχτούν;

Πόσο εύκολα αντέχoυμε τη δυσαρέσκεια ή τον θυμό του άλλου, χωρίς να νιώσουμε την ανάγκη να αμυνθούμε; Όταν νιώθουμε την ανάγκη να αμυνθούμε (π.χ. με φράσεις όπως «Μα εγώ προσπαθώ να σε βοηθήσω», «Δεν καταλαβαίνεις τι λέω»), το επίκεντρο μεταφέρεται από τον πόνο του άλλου στη δική μας ανάγκη για επιβεβαίωση...ουσιαστικά στέλνουμε ασυνείδητα το μήνυμα: «Ο θυμός σου είναι επικίνδυνος.... πρέπει να σταματήσεις να τον νιώθεις».

Η κεντρική ιδέα πίσω από αυτή την ομάδα είναι να δημιουργήσουμε μια σταθερή γέφυρα ανάμεσα στα θεωρητικά μοντέλα που μαθαίνουμε στα βιβλία και την καθημερινή πραγματικότητα του ιδιωτικού γραφείου. Σκοπός είναι να προσφέρουμε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ουσιαστικής καθοδήγησης, εστιάζοντας κυρίως σε νέους επαγγελματίες ψυχικής υγείας που κάνουν τα πρώτα τους βήματα.