“Hij draait zo wel…” Volgens mij zijn dit vijf woorden die iedere trader vroeg of laat een keer tegen zichzelf zegt. Ik in ieder geval wel. Je hebt je analyse gemaakt. Bias bepaald. Liquidity bekeken. Een interessante FVG gevonden. Je POI klopt en uiteindelijk komt daar die entry. Klik. We zitten erin. Price beweegt eerst precies zoals verwacht. Lekker. En dan ineens… De andere kant op. Nog niets aan de hand. De markt beweegt nu eenmaal. Maar price gaat verder. En nóg iets verder. En daar begint het. “Hij draait zo wel…” Wanneer analyse verandert in hoop Dit vind ik één van de interessantste aspecten van trading. Vóór mijn entry kan ik behoorlijk rationeel zijn. Waar ligt mijn entry? Waar ligt mijn SL? Wat is mijn TP? Hoe ziet mijn RR eruit? Alles netjes bedacht. Maar zodra ik in een trade zit en er geld op het spel staat, komt er ineens een nieuwe speler aan tafel: emotie. En emotie heeft soms hele andere ideeën dan mijn tradingplan. "Misschien moet ik mijn SL iets meer ruimte geven." "Price komt echt wel terug." Herkenbaar? Voor mij inmiddels wel. En precies daar zit het gevaar. Want op dat moment ben ik niet meer bezig met wat de markt mij laat zien. Ik ben bezig met wat ik wil dat de markt gaat doen. Dat zijn twee totaal verschillende dingen. De markt weet niet dat ik besta Dat besef helpt mij tegenwoordig enorm. De markt weet mijn entry niet. De markt weet niet dat ik vandaag al een verliestrade heb gehad. En de markt voelt al helemaal geen enkele verplichting om mij mijn geld terug te geven. 😂 Dus waarom zou ik met de markt gaan onderhandelen? Als mijn oorspronkelijke analyse niet meer klopt, moet ik dat kunnen accepteren. Trade invalidated. Klaar. Mijn SL is geraakt? Prima. Kapitaal beschermd. Next. Hoop is geen strategie Ik begin steeds beter te begrijpen dat een goede trader niet degene is die altijd gelijk heeft. Het is degene die kan accepteren wanneer hij ongelijk heeft. Dat klinkt eenvoudig. Totdat er geld op het spel staat. Juist daarom probeer ik mijn belangrijkste beslissingen steeds meer te nemen vóórdat ik op buy of sell druk.

Stop Loss. Twee woorden waar ik in het begin van mijn trading journey niet bepaald warme gevoelens bij had. Je maakt je analyse. Bepaalt je bias. Ziet een mooie setup. FVG, liquidity, POI… het plaatje lijkt te kloppen. Entry. En dan… Tik. Stop Loss. Irritant. Want blijkbaar had je het fout. Of toch niet? Hoe langer ik met trading bezig ben, hoe anders ik naar een SL ben gaan kijken. Inmiddels zie ik hem niet meer als mijn vijand. Mijn Stop Loss is mijn bodyguard. En zijn belangrijkste taak is simpel: Mijn kapitaal beschermen. Soms vooral tegen mijzelf. De markt interesseert mijn mening niet Je kent het misschien. Je analyse is bullish. Je gaat long. Price gaat naar beneden. “Hij draait zo wel…” Nog iets verder. “Waarschijnlijk alleen liquidity…” Nog verder. “Nu MOET hij toch bijna terugkomen?” En ineens ben je niet meer aan het traden. Je bent aan het hopen. NASDAQ denkt echt niet: “Jammer voor DV, laten we even teruggaan naar zijn entry.” 😂 De markt doet wat de markt doet. Mijn taak is daarom niet om altijd gelijk te hebben. Mijn taak is vooraf bepalen: Hoeveel mag het mij kosten als ik ongelijk heb? Tot hier en niet verder Daar komt mijn bodyguard in beeld. Voor mijn entry wil ik eigenlijk al weten waar mijn analyse niet meer geldig is. Waar ligt mijn invalidation? Waar hoort mijn SL? Wat riskeer ik? En is de mogelijke reward dat risico waard? Klopt de RR niet? Dan geen trade. Dat laatste begin ik steeds belangrijker te vinden. Want kapitaalbescherming betekent niet alleen een SL gebruiken. Het betekent óók besluiten om een trade helemaal niet te nemen. Een verliezende trade kan een goede trade zijn Dit vind ik misschien wel één van de mooiste lessen. Een trade kan mijn SL raken en tóch een goede trade zijn. Goede setup. Plan gevolgd. Correcte entry. Risico vooraf bepaald. SL op de juiste plek. Geen emotionele beslissingen. Trade verloren. Prima. Andersom kan een winnende trade juist slecht zijn. Geen plan. Te grote positie. SL verplaatsen. Hopen dat price terugkomt…

Voor de 3de maal verliefd… Sommige dingen in het leven pakken je. Je kunt niet altijd precies uitleggen waarom. Je voelt alleen dat je er meer van wilt weten. Je wilt begrijpen hoe het werkt. Je wilt beter worden. En voordat je het weet, ben je er iedere dag mee bezig. Ik heb dat gevoel nu voor de derde keer in mijn leven. En deze keer heet het… Trading. De eerste keer De eerste keer dat ik écht verliefd werd op iets, was toen ik besloot naar de Politieacademie te gaan. Het voelde als een roeping. Ik wilde iets doen wat ertoe deed. Niet iedere dag hetzelfde kunstje uitvoeren, maar mezelf ontwikkelen, verantwoordelijkheid dragen en terechtkomen in situaties waarin je moet nadenken, handelen en beslissingen moet nemen. Uiteindelijk heb ik 14 jaar bij de politie gewerkt. In verschillende regio’s, verschillende functies en binnen specialistische werkzaamheden. Wat ik daar vooral leerde? Dat kennis alleen nooit voldoende is. Je kunt honderd boeken lezen, maar uiteindelijk moet je onder druk nog steeds de juiste beslissing kunnen nemen. Waarnemen. Analyseren. Beslissen. Handelen. Evalueren. Interessant genoeg zie ik jaren later precies hetzelfde terugkomen in trading. Maar daarover zo meer. De tweede keer De tweede keer werd ik verliefd op een persoon. Mijn vrouw. We zijn inmiddels jarenlang samen en nog steeds gelukkig met elkaar. Een compleet andere vorm van liefde natuurlijk, maar ook daar zit iets in wat ik tegenwoordig herken in trading: vertrouwen, geduld en niet bij de eerste tegenslag weglopen. Want laten we eerlijk zijn… Iedere relatie kent momenten waarop het even tegenzit. Trading ook. 😉 En toen kwam nummer drie… Een paar jaar geleden begon ik voorzichtig met crypto. Interessant. Grafieken bekijken. Koersen volgen. Proberen te begrijpen waarom prijs ergens naartoe beweegt. Maar sinds ik me steeds verder ben gaan verdiepen in futures trading, gebeurde er iets anders. Ik raakte gegrepen door het spel achter de grafiek. FVG. Liquidity. POI. Bullish. Bearish. Market structure.