Als ik over mezelf praat, merk ik dat ik altijd dorst heb naar verbinding. Niet alleen met anderen, maar ook met mezelf. En eerlijk is eerlijk: ik wist altijd heel goed hoe ik mensen een goed gevoel kon geven. Soms voelt dat bijna als een superkracht. Maar de echte magie zit niet in dat kleine gebaar of complimentje de echte magie is die warme, liefdevolle verbinding die zo diep binnenkomt dat je hart er een vreugdedansje van maakt. Weet je wat ik altijd heb gehad? Dorst naar verbinding. En nee, niet die dorst die je oplost met een spa rood of een cappuccino. Ik bedoel dat soort dorst dat dieper gaat. Met anderen, maar ook met mezelf. Ik was/ ben altijd retegoed in mensen een goed gevoel geven. Soms leek het bijna een superkracht. Maar de échte magie? Die zit niet in dat ene complimentje of dat kleine gebaar, maar in die warme klik die je hart een soort salsa dansje laat doen. Plato had het daar trouwens ook al over, in zijn Symposium. Hij zei dat liefde ons vooruitduwt, richting iets groters dan onszelf. Nou, dat herken ik helemaal. Voor mij voelt verbinding precies zo: alsof we samen een stukje magie aanraken dat groter is dan de dagelijkse boodschappen of de was die nog gedraaid moet worden. En dan heb je Aristoteles. Die gast maakte onderscheid tussen soorten vriendschap. Zijn favoriet? De versie waarin je elkaar helpt het beste in jezelf naar boven te halen. Kijk, daar kan ik wat mee. Verbinding is voor mij niet oppervlakkig doen alsof, maar elkaar optillen. Toch voelt de wereld soms als een soort kermis waar iemand de attracties heeft omgedraaid. Wat ooit normaal was, voelt nu vreemd. En wat vreemd was, is opeens “gewoon”. En daar ga ik dan, als een koppige zalm tegen de stroom in. Soms denk ik: zijn we onderweg niet ergens een stukje liefde kwijtgeraakt? Socrates zei ooit: “Het niet onderzochte leven is het leven niet waard.” Klinkt diep, hè? Maar eerlijk, wat onderzoeken we vandaag de dag nog écht? Onszelf? Elkaar? Of vooral of er nieuwe likes zijn op onze laatste post? We rennen, pleasen en dragen maskers. “Alles gaat goed hoor!” zeggen we, terwijl er vanbinnen een klein stemmetje fluistert: “eh… echt wel?”

Hi everyone 🤍 My name is Charissa, and I’m so happy to be here. Donna, I truly admire how brave and inspiring it is that you share your story so openly to help others. The way you speak from your own experiences is what makes you so interesting to me. You don’t try to appear perfect, and instead you create space for realness and authenticity something I deeply stand for as well. I would love to connect with you, and who knows, maybe even explore a beautiful collaboration someday.For now, I’m already incredibly grateful to be part of something so meaningful and powerful. I’m really curious and excited to see what the future will bring for this community ✨ With love, Charissa 💫

Als kind was ik altijd gefascineerd door vlinders. Ze stonden in mijn top drie van lievelingsdieren. Hun fragiele maar krachtige aard, de prachtige kleuren en de unieke verschijning van elke vlinder spraken tot mijn verbeelding. Ze doen niemand kwaad, zijn sierlijk en hebben een symbolische betekenis die mij inspireert: het proces van verandering en groei in het leven. Toen ik ouder werd, ontdekte ik dat het proces van een vlinder me steeds meer raakte. Hoe kan een mens zich verbonden voelen met een vlinder? Het antwoord vond ik in de levensreis die we allemaal doormaken. Net zoals de vlinder begint als een rups en transformeert, komen wij mensen op aarde om onszelf te leren kennen, te groeien en te ontwikkelen. Van rups naar vlinder: jouw persoonlijke reisWe worden geboren als een 'rups', puur en onwetend. Tijdens onze reis door het leven ervaren we pieken en dalen momenten die ons vormen en ons slijpen tot de diamant die we werkelijk zijn. Net zoals een rups zich terugtrekt in zijn cocon, belanden wij soms in een fase waarin we ons terugtrekken om te reflecteren, te leren en te groeien. Die cocon staat symbool voor een periode van zelfontdekking, waarin je jezelf onder ogen moet komen en misschien zelfs harde waarheden moet accepteren. Het kan een uitdagend en confronterend proces zijn, maar het is ook prachtig. Want wat is er mooier dan uit je cocon te komen en te leren vliegen? De invloed van je omgevingSoms kan jouw omgeving je tegenhouden in dit proces. Mensen om je heen die misschien nog 'rupsen' zijn begrijpen jouw groei niet altijd. Dit betekent niet dat ze slecht zijn; ze bevinden zich simpelweg op een ander punt in hun reis. Het is belangrijk om te leren vliegen met gelijkgestemden, mensen die jouw groei ondersteunen en met wie je samen kunt evolueren. En zelfs als je eenmaal hebt leren vliegen, zijn er momenten waarop je weer terugkeert naar je cocon. Dit is een natuurlijk onderdeel van het proces. Het is een fase waarin je opnieuw rust en acceptatie vindt, zodat je met frisse energie weer verder kunt vliegen.Het leven is niet altijd een rechte lijn omhoog. Soms voelt het alsof je stagneert, alsof je niet vooruitkomt. Maar juist die momenten van stilstand zijn cruciaal. Ze geven je de kans om inzichten op te doen, om acceptatie te vinden in waar je nu bent en om opnieuw de kracht te vinden om door te gaan.

Het nieuwe jaar klopt zachtjes aan. Alsof het wil vragen: ben je er klaar voor om te beginnen? Spiritueel gezien is 2026 geen gewoon jaar. Het is een drempel. Een kantelpunt. In de numerologie markeert het een Universeel Jaar 1: het begin van een nieuwe negenjarige cyclus. Niet het soort begin dat vraagt om perfecte plannen of zekerheid vooraf, maar een begin dat ontstaat vanuit richting. Vanuit innerlijk weten. Dit is geen jaar om iets te repareren. Dit is een jaar om iets te scheppen. Wat achter je ligt, heeft zijn functie vervuld. 2025, het Universeel Jaar 9, was het jaar van afronding. Van afscheid nemen, loslaten, soms zelfs rouwen om wat niet meer klopte. Oude patronen, overtuigingen, rollen die ooit veilig voelden maar inmiddels te klein zijn geworden. Wat nu voor je ligt, kan alleen ontstaan omdat er ruimte is gekomen. 2026 vraagt: wie ben je nu, los van wie je dacht te moeten zijn? De energie van dit jaar is helder, fris en hoopvol. Ze nodigt je uit om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen richting niet vanuit druk, maar vanuit vertrouwen. Intuïtie wordt je kompas. Creativiteit geen luxe, maar noodzaak. Niet alles hoeft al vorm te hebben. Het enige wat nodig is, is de bereidheid om de eerste stap te zetten. Zoals Aristoteles al zei: “Wij zijn wat we herhaaldelijk doen.”Niet wat we plannen. Niet wat we hopen.Maar wat we daadwerkelijk in beweging brengen. Plato geloofde dat echte kennis geen leren is, maar herinneren het je opnieuw herinneren wie je in wezen bent. Socrates maakte daar zijn levenswerk van met zijn eenvoudige, maar confronterende oproep: Ken uzelf. Spinoza zag ware vrijheid niet als doen wat je wilt, maar als leven in overeenstemming met je eigen natuur. Kant sprak over moreel bewustzijn als innerlijk kompas. Nietzsche riep ons op om de moed te hebben onszelf telkens opnieuw te scheppen. Einstein herinnerde ons eraan dat verbeelding minstens zo krachtig is als kennis. En Bob Proctor bracht dat eeuwenoude inzicht terug naar het dagelijks leven: alles wat je in de buitenwereld ziet, begint als een innerlijke overtuiging.

Het leven is een dans tussen pieken en dalen. De pieken zijn de momenten waarop alles stroomt, waarin je jezelf licht en krachtig voelt. Maar de dalen… oh, die dalen. Die voelen soms zwaar en lijken eindeloos. Maar juist in die dalen schuilt een diepe kracht. Ze leren je wie je écht bent, wat je aankunt, en geven je de lessen die je nodig hebt om te groeien. Toch zijn die mindere dagen niet altijd makkelijk. Vooral nu de donkere, korte dagen van het jaar zich aandienen, kan het voelen alsof je energie wegslipt. Wat doe je dan? Hoe zorg je dat je niet verdwijnt in de grijze wolken, maar juist je eigen zonnetje creëert? Ik wil je meenemen in mijn persoonlijke aanpak. Dit is niet zomaar een lijstje, maar een filosofie. Een manier om vanuit zelfliefde en zachtheid naar jezelf weer in beweging te komen. Eén Dounia-dag: geef jezelf de ruimte om te zijn voor ik mezelf een schop onder m’n kont geef, start ik met iets belangrijks: acceptatie. Ik neem een dag volledig voor mezelf, een dag waarin ik alles mag voelen en gewoon mag zijn. Op die dag hoef ik niets te forceren of oplossen. Het is een dag waarin ik huil als ik moet huilen, stil ben als dat nodig is, en mezelf de ruimte geef om mijn emoties te omarmen zonder oordeel. Waarom? Omdat ik heb geleerd dat we vaak te snel door onze gevoelens heen willen racen. We willen ons “oké” voelen, maar vergeten dat die kwetsbare momenten er ook mogen zijn. Juist door ze te erkennen, geef je jezelf de kans om écht verder te gaan. De Omschakeling: Actie Vanuit ZelfliefdeNa mijn rustdag, die ik met liefde mijn Dounia-dag noem, zet ik bewust de knop om. Ik herinner mezelf eraan dat ik, zelfs als ik geen zin heb, de kracht heb om mijn dag positief te beïnvloeden. Hoe klein ook. Mijn eerste stap? Ik maak mezelf mooi. Ik trek mijn favoriete outfit aan, doe mijn haar, en zet misschien een subtiele make-up op. Niet omdat ik dat “moet” van de wereld, maar omdat ik merk dat ik mezelf letterlijk en figuurlijk oplicht door mijn beste versie naar buiten te laten komen. Het voelt als een kleine, liefdevolle overwinning.