Bij mij is sterk naar voren gekomen dat zijn in je ervaring en je basis gevoel (gemoedstoestand?) voor een belangrijk deel bepalen wat je creëert/manifesteert. Is wat jij 'staat' noemt de combi van die twee? En dat creëren dan de beweging zichtbaar wordt (ervaarbaar wordt?)

Het stapelt zich op. Niet omdat ik meer maak maar omdat ik zie wat er al gebeurt. Dezelfde shit komt terug in andere vormen leegte stoppen ertussen hangen dichtklappen Eerst dacht ik: losse dingen is het niet het is één beweging Je ziet het of je blijft erin draaien Turning Points = dit ben je aan het doen Mechanics = zo werkt het En ineens valt het samen Niet mooier wel scherper

Er is deze week iets verschoven in het veld. Niet iets groots wat je direct kan aanwijzen, maar wel iets wat voelbaar is in hoe er gekeken wordt, hoe er bewogen wordt en hoe dingen ontstaan. Wat eerst nog werd opgepakt, opgelost of afgerond, bleef nu vaker gewoon staan. Oude lussen kwamen langs, maar er werd niet meer automatisch ingestapt. Niet omdat ze weg zijn, maar omdat ze gezien worden terwijl ze draaien. En daar zit het kantelpunt. Niet meer zoeken naar een antwoord, maar zien wat er gebeurt zonder het over te nemen. Niet meer dragen voor een ander, maar laten bestaan wat er is. Dat zie je terug in hoe er gesproken wordt, hoe dingen gedeeld worden en hoe het materiaal zich vormt. Minder uitleg, minder invulling, meer directheid. In de school begint dat ook vorm te krijgen. Er is een nieuwe tegel bijgekomen waarin die mechanieken zichtbaar worden gemaakt. Niet om iets te leren of toe te passen, maar om te herkennen wat er al gebeurt. Tegelijk wordt de bestaande structuur aangescherpt en verdiept, zonder dat het dichtgezet wordt. Op de achtergrond begint er ook beweging te komen. De eerste instroom komt op gang, de socials beginnen te lopen en het lesmateriaal ontstaat steeds meer vanuit ervaring in plaats van vanuit een vooraf bedacht plan. Het staat nog in opbouw, maar het is niet meer zoekend. Het beweegt. En dat is misschien wel de belangrijkste verschuiving van deze week. Niet dat alles helder is of afgerond, maar dat het veld steviger staat terwijl het nog in beweging is.

Er is niets toegevoegd. Er is iets rechtgezet. De lijn klopte al. Maar hij werd vlak. Te veel staat. Te weinig richting. De innerlijke staat is leidend. Altijd. Maar: blijven is geen eindpunt Een fractie van die staat krijgt richting. Niet om te forceren. Maar om beweging toe te laten. Richting ontstaat soms vanzelf. Maar: wordt volwassen wanneer je haar kiest Expansie zweeft niet meer. Die landt in keuze. Creatie is geen afwachting meer. Maar gedragen beweging. Niet loslaten. Maar staan en bewegen. 🔚 Waar staat blijft en richting niet wordt vermeden, ontstaat creatie.

De afgelopen dagen kreeg ik geen les van buitenaf maar een les uit mijn eigen model Precies wat ik deel kwam terug op mij In real-time En daar valt alles weg wat niet echt is Want begrijpen is één ding maar het moment liegt niet Een behoefte ontstond de mind sprong erop oude patronen wilden sturen Maar dit keer bleef ik Ik zag het gebeuren de projectie de reflex de subtiele neiging om te sturen En ik deed niets Niet fixen niet trekken niet verklaren Alleen aanwezig En dat is het punt waarop je niet meer kan wegkijken Daar waar je vroeger nog kon draaien is er nu alleen nog helderheid Zacht maar onmiskenbaar De kern blijft staan en alles wat niet klopt valt er vanzelf omheen weg Dit is geen perfectie dit is integriteit in beweging Je blinde vlekken tegenkomen is geen fout het is het systeem dat werkt InnerCore Niet om jezelf te verbeteren maar om jezelf niet langer te ontwijken Voel je dit dan is dit jouw ingang