👏

Bu paylaşımı oxuyanda məndə belə bir fikir formalaşdı: sanki bizim duyğularımızla hisslərimiz bir sinifdə əyləşən şagirdlər kimidir. Bizim ağlımız və şüurumuz isə həmin sinfi idarə edən müəllimdir. Hamımız məktəbdə belə bir ortamda olmuşuq. Şagirdlər özünü anlatmaq, nəsə demək istəyəndə bunu müxtəlif cür ifadə edirlər: 1. Bəzən yerindən qışqırır; 2. Bəzən kiməsə söz atır ki, diqqət çəkilsin və "mən buradayam" mesajı görülsün. Əgər müəllim o şagirdi həmin anda görməzdən gəlsə, susdursa və ona söz verməsə, o, ətrafına və sinfə zərər verməyə başlayacaq. Mən o basdırılmış hissləri həmin o basdırılmış şagirdlərə bənzədirəm. Amma müəllim onu eşitsə, ayağa qaldırsa, özünü ifadə etməsinə icazə versə və onu dinləyə bilsə, birlikdə razılığa gəlib sülhü təmin edə bilərlər. Yəni duyğu və düşüncə arasındakı bir sülhü. Yəni o "Inner peace" dediyimiz daxili sülhü...