Epstein was geen uitzondering, maar een symptoom
Epstein was geen uitzondering. Epstein was een teken van een groter probleem. Inmiddels zie je dat bijna niemand meer gelooft dat Epstein alleen handelde. Mensen noemen veel namen en zien veel verbanden. Het idee van รฉรฉn ontspoorde man houdt geen stand meer. Maar ook dat is niet de kern. Epstein stond niet buiten de samenleving, Epstein zat midden in de samenleving. We weten niet precies of Epstein alles zelf regelde of soms werd gebruikt of ingezet. Voor mij is duidelijk dat Epstein perfect past in een wereld waar geld toegang geeft, status bescherming biedt en succes zwaarder weegt dan karakter. Wegkijken kost minder dan ingrijpen. De stilte van zwijgen geeft rust, je laten horen geeft onrust. Wat je hier ziet, is geen geheime wereld, maar een systeem dat zich afsluit. De instellingen beschermen zichzelf, niet de mensen. De media weten waar de vragen liggen, maar kiezen om ze niet te stellen. De media laten de vragen weg. Soms voel je dat al bij het lezen van een kop, nog voordat je het stuk gelezen hebt. Daaronder zit iets groters. Een samenleving die steeds meer leeg wordt. In die samenleving draait het niet langer om waarheid, maar om macht. Geld is niet langer een middel, geld is nu de maatstaf. Mensen verwarren waarde met rendement, en ze verwarren succes met legitimiteit. De wereld wordt steeds technischer, en die wereld zet alles om in processen, cijfers en efficiรซntie. Morele vragen verdwijnen achter protocollen en modellen. In zoโn wereld schuift de vraag over het goede voor mensen, voor gemeenschappen en voor de wereld zelf naar de achtergrond. De focus ligt alleen op productie, op groei, op winst. Het โnormaalโ dat de wereld dingen negeert die niet passen bij productie, groei, winst, en veegt die dingen weg. Epstein was geen buitenstaander. Zeker niet. Epstein was een product. Epstein was een uitvergroting van de maatschappij die succes niet meer meet aan moraal, maar moraal haalt uit succes. En precies daar raakt de situatie aan iets dat verder gaat dan alleen deze zaak. In zoโn wereld staat de samenleving onder druk en ook het innerlijke van de mens. De mens leert waar hij beter kan zwijgen. Dat vragen geen ruimte krijgen. Aanpassen lijkt rustiger dan trouw blijven aan wat je voelt en weet.